preloader

Winogrona Carmenère

KIŚĆ

Kiść składa się z rzadkich, krągłych jagód o różnych kształtach.
Miąższ jest soczysty pokryty twardą, granatową, woskową skórką.
Ze skórki podczas gryzienia wydobywa się trawiasty posmak, jest on również wyczuwalny w winie.

 

KRÓTKA HISTORIA

Carmenère: na rynku w końcu w oryginalnej nazwie.
Dzięki włoskiemu dekretowi z 22 grudnia 2010, odmiana Carmenère otrzymała oficjalnie kontrolowaną nazwę pochodzenia („Controlled Designation of Origin” = DOC) zarówno Lison-Pramaggiore jak i Piave.
Ten istotny postęp nastąpił po kolejnym niedawnym dotyczącym oficjalnego uznania winogron Carmenère, starej odmiany Bordeux, która pojawiła się w północnych Włoszech razem z Cabernet Franc w latach 1800, z którą była natychmiast pomylona i zaklasyfikowana jako ta druga.
W 1991 roku Instituto Sperimentale per la Viticoltura (Instytut Uprawy Winorośli i Winogrodnictwa) w Conegliano wyjaśnił tożsamość Carmenère, która długo była nazywana „włoskim Cabernet Franc”. Ponadto, prawo zabraniało, aby używać tych winogron do produkcji wina z taką nazwą na etykiecie, a także nawet, aby uprawiać tak określaną odmianę.
Dzisiaj, w jej ziemi rodzinnej, Francji, Carmenère jest niemalże całkowicie zapomniana, pomimo tego, że jest dobrze znana w Chile i Kalifornii, rozsiana po Włoszech, szczególnie w regionie Veneto.
Niekwestionowanie, jak na cabernet, Carmenère wywodzi się z Vitis biturica, która pojawiła się w okolicach Bordeaux wraz z plemieniem Bituriges Celtic, podczas gdy niewiele wcześniej Columella twierdził, że pochodzi ona z Durres (Albania) i wiedział o jej uprawie w różnych obszarach Iberii (Hiszpania), a w szczególności tam gdzie obecnie znajduje się Rioja.
Spośród zróżnicowanej rodziny cabernet, w latach 1800 w Bordeaux, we Francji, dwie odmiany wyróżniały się i miały nawet swoją nazwę – grupa Cabernet Sauvignon i Cabernet Franc. Pośród tych cabernetów jak potwierdziły badania przeprowadzone we Francji na początku XX wieku (Ampelographie P. Viala i V. Vermorel, 1905) znajdowała się odmiana, która była rozpoznawalna dzięki liczbie morfologicznych, a przede wszystkim organoleptycznych cech winogron.
To, co odróżniało Carmenère od Cabernet, to większe i rzadsze zbitki, przyrost, niska płodność, aromat i bardziej intensywny kolor winogron (Ampelographie Universelle P. Odart, 1849).
Nie mniej jednak, odmiana sprowadzona do Włoch razem z Cabernetami – prawdopodobnie w roku 1820 –  była błędnie brana za zdegenerowaną i słabszą formę Cabernet Franc.
W rezultacie w regionach Veneto i Friuli, gdzie jest dość powszechną odmianą dla ampelografów, uczonych i hodowców stała się prototypem Cabernet Franc.
Podczas lat 1960, Profesor Antonio Calo i Profesor Carmine Liuni studiowali, co znane było jako Cabernet Franc w regionie Veneto, porównując odmianę tą z importowanymi francuskimi kolekcjami Cabernet Franc uprawianej w tym kraju i zaczęły pojawiać się miedzy nimi różnice.
W tamtym czasie różnice te przypisywane były wariacjom w klonach i w celach propagacyjnych podzielone zostały (niewłaściwie) na typ francuski Cabernet Franc i typ włoski Cabernet Franc, która to później okazała się być Carmenère.
Dopiero badania ampelograficzne, a przede wszystkim współczesna analiza chemiczna winogron i wina wykonana pomiędzy 1988 a 1991 rokiem w Institute Sperimentale di Viticoltura in Susegana przez profesora Calo, Di Stefano i Costacurta, dały światło wystarczającym różnicom na tyle, że uwierzono w fakt, że francuskie i włoskie klony były prawdopodobnie różnymi odmianami.
Potwierdzenie tego odkrycia przyszło z pojawianiem się Carmenère w rejestrze odmian winorośli, rozwiewając jakiekolwiek wątpliwości i otwierając drogę dla nowego wina, którego północne Włochy są teraz kolebką uprawy.

Zamówienia złożone do dnia 17.12.2018 zostaną dostarczone do dnia 21.12.2018. Zamówienia złożone od 18.12.2018 będą realizowane
po Świętach Bożego Narodzenia lub po 01.01.2019. Powodem jest obłożenie zleceń w firmach kurierskich.